( فلا تعلم نفس ما اخفى لهم من قرّه اعينٍ جزاءً بما كانوا يعملون . ) و هيچ كس از آن مايهءشادمانى خبر ندارد كه به پاداش كارهايى كه مى كرده برايش اندوخته اند . نظير اين دو آيه در قرآن فراوان است . خداوند در هر دو سراى ، به بندگان ، نعمتهايى هديه مىكند كه شمارش آنها شدنى نيست . خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد : ( و ان تعدّوا نعمت الله لا تحصوها . ) و اگر نعمتهاى خداى را بشماريد ، به شماره در نيايند . انسانى كه بندهء نيكوكارى است و اگر كسى به دو نيكى كند ، دوستش خواهد داشت ، چگونه مىشود كه اگر خدايش كه همهء نعمتها از جمله نعمت همين نيكوكارى از آن اوست ، به دو نيكى كند او را دوست ندارد ! ج ) او توبه را از بندگانش مى پذيرد تا جايى كه مى فرمايد : ( قل يا عبادى الّذين اسرفوا على انفسهم لا تقنطوا من رحمه الله انّ الله يغفر الذنوب جميعاً . ) بگو : اى بندگانى كه بر خويش ستم كرده ايد ، از رحمت خدا نوميد نشويد كه خداوند همهءگناهان را مى بخشد . و حتّى خداوند وعده كرده است كه بديها را به نيكى تبديل كند و در اين باره فرموده است : ( الّا من تاب و امن و عمل عملًا صالحاً فاولئك يبدّل الله سيئاتهم حسناتٍ . ) مگر كسى كه توبه كند و ايمان آورد و كار نيكو كند ، خداوند بديهاى آنان را به نيكى بدل مىكند . پس خداوند ، بنده اى را كه عقلًا سزامند كيفر است ، مى بخشايد و حتّى از توبهء بنده اش ، آنقدر شاد مى گردد كه بديهاى او را به خوبى تبديل مىكند .